landlock

Bindingi do Linuksowego Landlocka (LSM do dobrowolnego sandboxowania procesu) dla języka H#.

Cała biblioteka to czyste pliki .h#. Zero własnego kodu C/Rust w tym repozytorium — każde wywołanie systemowe idzie przez extern static [c] prosto do libc, która i tak jest już w każdym systemie Linux (dokładnie ten sam wzorzec, co extern dynamic [c] fn strlen(...) w H#'owym examples/showcase.h#).

Co to jest Landlock

Landlock pozwala procesowi dobrowolnie ograniczyć własny dostęp do plików i sieci, bez potrzeby bycia rootem ani CAP_SYS_ADMIN. Typowe zastosowania: piaskownica dla wtyczek, parserów niezaufanych danych, worker procesów, interpreterów uruchamiających cudzy kod.

Wymaga Linuksa >= 5.13 z włączonym CONFIG_SECURITY_LANDLOCK (domyślnie włączone w większości dystrybucji od kilku lat). Im nowsze jądro, tym więcej możliwości — biblioteka wykrywa wersję ABI w czasie działania (landlock::abi_version()) i pozwala dopasować do niej zakres ograniczeń.

Instalacja (bytes)

W Bytes.hk swojego projektu:

[deps]
-> landlock => https://github.com/<twoj-user>/landlock.git

a potem:

bytes install

W kodzie:

use "bytes -> landlock" from "landlock"

Szybki start

use "bytes -> landlock" from "landlock"

fn main() is
    if !landlock::is_supported() is
        write("Landlock niewspierany - pomijam sandboxing")
        return
    end

    let paths: [string] = ["/usr", "/lib", "/etc/resolv.conf"]

    match landlock::sandbox_readonly(paths) is
        landlock::LandlockResult::Ok(_) => write("piaskownica aktywna")
        landlock::LandlockResult::Err(e) => write("blad: " + e.message)
    end

    ;; Od teraz proces (i kazdy jego potomek) moze tylko CZYTAC
    ;; z /usr, /lib i /etc/resolv.conf - nic wiecej, nigdzie indziej.
end

Pełniejszy przykład, budujący ruleset ręcznie (prawa plikowe + sieciowe, dopasowane do wykrytej wersji ABI) jest w examples/full_sandbox.h#.

API

Funkcja	Opis
landlock::abi_version() -> int	Wersja ABI wspierana przez jądro (0 = brak wsparcia)
landlock::is_supported() -> bool	Skrót na abi_version() > 0
landlock::new_ruleset(handled_fs, handled_net) -> LandlockResult<Ruleset>	Tworzy pusty ruleset
landlock::new_ruleset_scoped(handled_fs, handled_net, scoped) -> LandlockResult<Ruleset>	Jak wyżej + LANDLOCK_SCOPE_* (ABI ≥ 6)
landlock::allow_path(rs, path, allowed_access) -> LandlockResult<bool>	Dodaje regułę dla ścieżki (plik/katalog, rekurencyjnie)
landlock::allow_tcp_port(rs, port, allowed_access) -> LandlockResult<bool>	Dodaje regułę dla portu TCP (ABI ≥ 4)
landlock::set_no_new_privs() -> LandlockResult<bool>	Samodzielne prctl(PR_SET_NO_NEW_PRIVS)
landlock::restrict_self(rs) -> LandlockResult<bool>	Nieodwracalnie aplikuje ruleset do procesu
landlock::close_ruleset(rs)	Zamyka fd rulesetu bez aplikowania (sprzątanie po błędzie)
landlock::sandbox_readonly(paths) -> LandlockResult<bool>	Wygodna funkcja: RO na listę ścieżek + restrict_self
landlock::error_string(code) -> string	Czytelny opis kodu errno w kontekście Landlocka

Stałe praw dostępu (landlock_consts::access_fs_execute(), access_fs_write_file(), access_fs_read_file(), ... pełna lista bitów LANDLOCK_ACCESS_FS_*/LANDLOCK_ACCESS_NET_*/LANDLOCK_SCOPE_*, plus gotowe kombinacje access_fs_read_only() i access_fs_all_for_abi(abi)) są w module landlock_consts — patrz src/landlock_consts.h#, każda stała opisana komentarzem.

Struktura pakietu

Bytes.hk
src/
  landlock.h#         - publiczne API (ten moduł importujesz)
  landlock_consts.h#  - stałe ABI, numery syscalli, flagi
  landlock_ffi.h#      - extern static [c]: syscall, prctl, open, close, errno
  landlock_attr.h#     - budowanie surowych bajtów struktur ABI jądra
examples/
  readonly_sandbox.h#
  full_sandbox.h#
tests/
  landlock_test.h#

Wewnętrzne moduły (landlock_consts/landlock_ffi/landlock_attr) celowo mają nazwy poprzedzone landlock_, a nie ogólne consts/ffi/ attr — mod X w H# ląduje w płaskiej, globalnej przestrzeni nazw programu (bez wymuszanej prywatności między pakietami), więc krótka, ogólna nazwa modułu łatwo kolidowałaby z modułem o tej samej nazwie z innego pakietu użytego w tym samym programie.

Dlaczego surowe bufory zamiast struct ... is ... end

Backend H# reprezentuje każde pole struktury H# jako jednolity 64-bitowy slot (patrz komentarz przy htype_to_llvm w kompilatorze) i nie potrafi dziś przekazywać przez FFI struktur C o mieszanej szerokości pól (np. landlock_path_beneath_attr { __u64; __s32 } __attribute__((packed))). Dlatego src/landlock_attr.h# układa te struktury ręcznie, bajt po bajcie, w buforze z arc_alloc + ptr_write_i64/ptr_write_i32 — dokładnie w układzie, jakiego oczekuje jądro. To standardowa technika przy FFI do C-owych structs o mieszanych typach pól, niezależnie od języka.

syscall() i prctl() są deklarowane jako zwykłe (niewariadyczne) funkcje extern static [c] o ustalonej liczbie argumentów, mimo że w libc są wariadyczne — na x86_64/aarch64 (SysV / AAPCS) pierwsze N argumentów całkowitoliczbowych trafia do tych samych rejestrów niezależnie od wariadyczności deklaracji, więc to bezpieczne i spotykane w bindingach do innych języków (np. w Ruście crate libc/nix).

Architektury

Numery syscalli Landlocka (444/445/446) są takie same na x86_64, aarch64, arm (EABI), riscv i mips, bo Landlock został dodany już po ujednoliceniu generycznej tablicy syscalli między architekturami (asm-generic/unistd.h). Nie są przenośne na architektury z własną, osobną (nie-generyczną) tablicą sprzed tej unifikacji, np. alpha czy sparc — na tych platformach ta biblioteka nie zadziała poprawnie. W praktyce oznacza to pełne wsparcie dla zdecydowanej większości maszyn i kontenerów Linux dostępnych dziś w chmurze i na desktopie.

Bezpieczeństwo i ograniczenia

• landlock::restrict_self(rs) jest nieodwracalne dla procesu, który je wywołał (i każdego jego potomka), aż do jego zakończenia — to jest cały sens Landlocka. Wołaj je świadomie, najlepiej jako ostatni krok startu aplikacji, po otwarciu wszystkich plików/gniazd, których będziesz potrzebować.
• Testy pakietu (tests/landlock_test.h#) celowo nigdy nie wołają restrict_self — zaaplikowałyby ograniczenia do procesu uruchamiającego same testy.
• Ta biblioteka nie tworzy, nie ładuje ani nie linkuje żadnego dodatkowego pliku binarnego poza systemową libc — nie ma więc własnej powierzchni ataku poza tym, co i tak dają syscall(2)/prctl(2)/open(2).

Licencja

MIT — zobacz LICENSE.